Το «gipedo.eu» παρουσιάζει το «πορτρέτο» της συγγραφέως, Ευρυδίκης Σιγαλού!

 

 

Στο μακρινό Σίδνεϊ της Αυστραλίας γεννήθηκε η Ευρυδίκη Σιγαλού, στις 30 Σεπτεμβρίου 1961.

 

 

 

Σε ηλικία 8 ετών ήρθε με την οικογένεια της στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στους Γαργαλιάνους Μεσσηνίας, τόπος καταγωγής των γονιών της, όπου έμεινε μέχρι τα 18 της χρόνια.

 

 

Ύστερα, ήρθε στο Μαρούσι και από τότε ζει εκεί αλλά, περνάει αρκετό χρόνο και στην Κάρυστο Ευβοίας.

Είναι μητέρα δύο παιδιών και παντρεμένη με τον ζωγράφο Τάσσο Σύντελη.

Γράφει ποίηση, λογοτεχνία και διδακτικά παραμύθια.

·       Πρόσφατα ο Όμιλος για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων της απένειμε «Τιμητικό  Έπαινο»  για τη συμβολή της στον Πολιτισμό, μέσω του συγγραφικού της έργου (24 Φεβρουαρίου 2018)

 

 

  Έργα της:

"Η Κόρη του Γιαλού", εκδόσεις Λιβάνη, (2013) Μυθιστόρημα

 



"Μια βασίλισσα αλλιώτικη από τις άλλες", εκδόσεις Αλφάβητο Ζωής, σε εικονογράφηση Νικόλιας Χριστοδουλοπούλου, (2014) Παραμύθι

 



"Η ιστορία ενός φυτού", εκδόσεις Μέθεξις, σε εικονογράφηση Βελισσάριου Μπούρδου, (2016) Παραμύθι

 

 


"Η Μαρίτσα και ο Tony" εκδόσεις Μέθεξις, σε εικονογράφηση Βελισσάριου Μπούρδου, (2017) Παραμύθι

 

 

 

 

"Σαββατολουσμένη μου" εκδόσεις Μέθεξις, υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων (2018) Ποίηση

 

 

 


Επίσης, το (2017) συμμετείχε με δύο διηγήματά της:

Στην "Ανθολογία μικρού διηγήματος για τη νύχτα" εκδόσεις κύμα, με τίτλο "Καληνύχτα" και στις "Ιστορίες πάθους και μαγειρικής " εκδόσεις κύμα, με τίτλο "Γεμιστοί κολοκυθοανθοί"

 

 

Κριτική του Ιστορικού Τέχνης Λεόντιου Πετμεζά για το βιβλίο:
 « H κόρη του γιαλού»  της Ευρυδίκης Σιγαλού,
 εκδόσεις Λιβάνη

  

Με περγαμηνές  και παρακαταθήκες συνέχισης στο παρόν πρώτο πόνημα της η συγγραφέας Ευρυδίκη Σιγαλού επιδίδεται στην έντεχνη παρουσίαση  των καταστάσεων της ζωής και στην ενδόμυχη διερεύνηση  της κεντρικής ηρωίδας του βιβλίου της.

Την σκιαγραφεί  με προέκταση  και δυναμική  ακολουθώντας  καταλυτικά μια κατάθεση επικολυρική με ενδοσκόπηση, με προβληματισμό, στοχαστικές εξάρσεις και αισθαντικό περιεχόμενο, τονίζοντας τους ενοχικούς  οραματισμούς ενός ψυχισμού που διαταράσσετε  διαρκώς.

Η ιστορία που αφηγείται με υποδομή  ξετυλίγει  τις σελίδες μιας περιπετειώδους ζωής που  δεν ξεφεύγει τελείως από τα συνήθη πρότυπα της καθημερινότητας αλλά λειτουργεί σαν πομπός και δέκτης  φαντασιώσεων και σπαραγμάτων.

Η ηρωίδα του μυθιστορήματος, η Βέρα είναι  ένα από τα θραύσματα μιας χειροβομβίδας ενός οδυνηρού ψυχολογικού πολέμου που διαπερνά τη χώρα της λογικής  και  συλλέγει  κομμάτια μιας άλλης σφαίρας καθόλου ανώδυνης  που έσκασε στα  χρόνια της εφηβείας  της αφήνοντας πληγές πάνω στη ψυχή  και τη καρδιά της. Επινοεί τη σανίδα σωτηρίας προκειμένου να επικοινωνήσει με αυτή τη χαμένη αθωότητα. Λέξη- λέξη αναδύει από τα έγκατα της την ανάγκη να αγαπήσει  και να αγαπηθεί. Μέχρι να μετουσιωθεί ολόκληρη φωτίζοντας τα σκοτάδια  και αποπέμποντας τη κραυγή  της ζωής.

Ο μανδύας της αλλοτρίωσης, της υποκρισίας, της προδιάθεσης αλλά και της διάθεσης που την οδηγεί στα μονοπάτια της πορνικής συνείδησης ξεγυμνώνεται πολύ νωρίς,  ανατρέποντας το κρατούν ιδεολόγημα.

Σημασία έχει πως ως μια φωνή ερωτική, έχει την ικανότητα να μιλά προσφέροντας συγκεκριμένη υπηρεσία, διατηρώντας  ακατάσταλτη  την ουσία απέναντι στη φθαρτή φύση.

Η συγγραφέας με διάκριση όχι μανιχαϊστική, διαχωρίζει σε αρκετές περιπτώσεις της υπόθεσης  τη προσωπική ευθύνη  απέναντι στις νόρμες και τους νόμους της υπάρχουσας  πραγματικότητας .

Χρησιμοποιώντας μεθοδικά το συγγραφικό νυστέρι φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο. Ο λόγος της απαράλλακτα, νικά τη λογική, εκσφενδονίζει ψήγματα μνήμης και λήθης.

Με καθάριο βλέμμα, ξεπερνώντας τη δύναμη του μυαλού, επιβάλει την αλήθεια ως αγωνία εκλεκτική, υπαρξιακή και επιλεκτική με  αποσπασματική τη συμπάθεια προς το χαρακτήρα της Βέρας  που μέσα από τις στάσεις και τις τάσεις  που ακολουθεί  χαρακτηρίζει τα δρώμενα. Ωστόσο δεν της χαρίζεται.

Την κυριεύει χωρίς να τη τρομοκρατεί. Της συγχωρεί πάθη και παραπατήματα.

Τη προστατεύει, την ανακαινίζει, τειχίζει γύρω της ένα προστατευτικό κάστρο πιστεύοντας ότι ο έρωτας δε βλέπει την ασχήμια.

Η Βέρα εγκαταλείπει και εγκαταλείπεται. Δεν παρανοεί. Μεταμορφώνεται  εντέλει στο διηνεκές, απελευθερωμένη από το αδιάκοπο κύλισμα του βασανιστικού και ανελέητου χρόνου.

Tα υπόλοιπα πρόσωπα της υπόθεσης συχνά βρίσκονται σε εγρήγορση, δεν εθελοτυφλούν και δεν ησυχάζονται προτάσσοντας της μια προοπτική αποσυμφόρησης από το τοπίο των αναμνήσεων που τη βαραίνουν.

Βρίσκονται σκόρπια γύρω της, σαν απολεσθέντα αντικείμενα. θρυμματισμένες  σκονισμένες  φιγούρες που τις περισυλλέγει καθώς την απωθούν από την εμπλοκή σε ένα τρομακτικό όνειρο.

Ξυπνά έκθαμβη από το αιχμηρό φως της συνεκτικότητας αλλά βρίσκεται πάλι εκτεθειμένη στα δόκανα μιας άλλης παραφοράς.  

Οι κινήσεις  και οι σκέψεις της  ξέρουν  τον τρόπο να επιστρέφουν σε μοτίβα συμπεριφοράς που σημαδεύονται ανεξίτηλα από τη συγγραφική  άδεια με εμβόλιμη  τη  μανία για  περαιτέρω αναζήτηση  και ανίχνευση.

Η Βέρα ψάχνει διερευνητικά ανάμεσα στους ανθρώπους  αυτούς  με τους οποίους μπορεί να συμβαδίσει και να συνυπάρξει   ώστε με επιχειρήματα και εφόδια να δίνει απαντήσεις στα αινίγματα, στους γρίφους ,στις απορίες και στα  μυστικά της.

Στην ενδιαφέρουσα  περιπλάνηση της  μένει μόνη  με  ρέουσα έμπνευση που σταματά το χρόνο και  κάνει τη ματιά της  εικαστική.

Έχοντας συνοδοιπόρο και  σύμμαχο στη σχεδίαση  θέσεις πάθους και ηδυπάθειας που της ανοίγουν διόδους, διεξόδους και λεωφόρους χρήσιμους σε ότι  θα ακολουθήσει.

Στις σελίδες του βιβλίου  τα πρόσωπα παρελαύνουν διαδοχικά και σταδιακά δίνοντας με την υπόσταση τους μια  περισσή εγκυρότητα στις προθέσεις της.           

Η νοσταλγία της για τις εμπειρίες που απεκόμισε στη διάρκεια των χρόνων με επιβλητική και μνημειώδη σε μέγεθος αρχιτεκτονική, θέτει τη πλοκή και τα παιγνιδίσματα  των συνειρμών  σε κάθετες  και οριζόντιες επιφάνειες ενώ χωρίς να  απομακρύνει  την επιβολή της ύλης ενέχει εικόνες της στιγμής.

Η Βέρα που δεν ισορροπεί απόλυτα με το περιβάλλον στο οποίο έχει ζήσει, υποδεικνύει  με τη πορεία της την εντυπωσιακή ομορφιά των αντιθέσεων μέσα από τη γεωμετρία της αφαίρεσης και το αφηρημένο  των αντανακλάσεων.

Εκθέτει το ρόλο των σκιών μεταμορφώνοντας σε οικείους τους κρυφούς εκφραστικούς χώρους, τη δική της προσέγγιση στην αγάπη.

Η ψυχοσύνθεση της περνά από τμήματα περιδίνησης, αναδίπλωσης, περιφοράς και συμβολικής ανακύκλωσης. Η διαπραγμάτευση της επιτρέπει στη δόμηση να καταλύει επιβλητικά κάθε περίπλοκο προσχεδίασμα.

Αποκαλύπτει την έννοια  ενός πλαισίου που υπόκειται όχι στην επιτηδευμένη φαινομενολογία, αλλά ακτινοβολεί ως αδέσμευτη  διαδικασία που δεν υπαινίσσεται  αλλά  χαρακτηρίζει την ενορατική  σημειολογική χροιά, που κυμαίνεται βαθμιαία ανάμεσα στα ιδεογράμματα της ενδελεχούς λεπτομέρειας και στα συμπλέγματα των εμφορούμενων εικονισμών.

Οι εντάσεις των περίεργων τόνων της Βέρας εξελίσσονται προκειμένου να δηλώσουν  την αλληγορία, την κίνηση του χρόνου, τις συνεχόμενες μεταβολές.

Μακριά από τη σταθερότητα αναδύονται και αναγεννιούνται  τολμηρά και επίμονα  απέναντι στην ισορροπία της γνώσης.

Η  υπόσταση της προσεγγίζεται μέσα από την διάσπαση, αλλά και την διττή ενότητα του μυστηρίου.

Με στοιχεία λογοτεχνικής υπεροχής  η συγγραφέας Ευρυδίκη Σιγαλού διευθετεί και επισημαίνει στη γραφή της το έντεχνο αποτέλεσμα της γόνιμης ενασχόλησης  που δένει απόλυτα  το επιλεγμένο αντικείμενο με εργαλεία ψυχής και συνδράμει στη μορφολογία των  επεμβάσεων.

Με μουσικότητα και υποβλητική υφή εκφράζει συναισθήματα με αποκαλυπτικές εκφάνσεις.

Η πρωτότυπη τεχνική της με  αβρότητα έχει απώτερο στόχο και σκοπό τη διείσδυση και την επαναφορά.

Εντυπωσιάζει και προσηλώνει. Επεξεργάζεται την αναζήτηση, βοηθούμενη από στοιχεία μνημοτεχνικής και αγγίζει το πεζοτραγωδιακό χώρο με προεκτάσεις, από κλίσεις  και εναπόθεση.

Κινείτε με λυρική αρμονία και ρυθμική ελευθερία.

Δημιουργεί μια  αρμονική σύζευξη, με δόσεις αναπαράστασης και προσδοκία για το οποιοδήποτε αύριο.

Φέρνει σε πρώτο πλάνο ένα κλίμα πεσιμισμού που βαθυστόχαστα μεταλλάσσετε σε  ελπίδα  και  αισιοδοξία, ενώ εμπεριέχει  έναν ερωτισμό αρωματισμένο με αγάπη  και αέρα σύζευξης.

Στη συνέχεια δίνει το λόγο στο υποσυνείδητο. Εκεί αφουγκράζεται την αλήθεια, εξωθεί το απαράμιλλο ατομικό εύρημα που μέσα από διαδικασίες γίνεται συλλογικό ενώ συνταιριάζεται με  ότι καινούργιο γεννιέται.

Η αγωνία της κορυφώνεται και δυναμώνει καθώς  το όνειρο ξετυλίγει  την αναμέτρηση και τη σύνδεση με διαπιστώσεις και κρίσεις.    

Οριοθετεί και τοποθετεί  την  ατμοσφαιρική οντότητα  στη θεματολογία της.

Καλύπτει έμμεσα με κινητικότητα, και παλμικότητα τη διαπραγμάτευση της  στην απόδοση  του κειμένου  μέσα από σπάνιες αποκλίσεις  και  μια εντυπωσιακά προχωρημένη αισθαντικότητα.

Μέσα από ηθογραφημένες συνταγές προβάλει σχεδιαστικά  μια δεξιοτεχνία  με κατάρτιση  φαντασιακή.

Με μια στέρεα, νεωτεριστική και μεταμοντέρνα γραφή  που ιστορεί  φιλτραρισμένους συνδυασμούς και συνίσταται στην  ευρηματικότητα  και τη  πλούσια ποικιλία μέσων.

Περιγράφει, προσημαίνει και παράλληλα ιχνηλατεί τη περιδιάβαση μέσα από τη παρέμβαση.

Ακατάβλητα  ως συγγραφέας η Ευρυδίκη Σιγαλού αποτελεί μια περίπτωση για ενδότερη ανάλυση και  ενδοσκοπική μελέτη.

Το  μεγαλείο της δυναμικότητας στην αποτύπωση της διαγράφεται και ενσαρκώνεται  δικαιώνοντας με διακριτικότητα την πλαστικότητα στη γραφή.

Με εμφανή απαλότητα αντιμετωπίζει τη φορμαρισμένη υφή  και την αναπλάθει μορφικά.

Η ανθρώπινη διάσταση που προσδίδει στο βιβλίο της, ως μέρος της φύσης του πλανήτη και τoυ ορίζοντα έχει  σχήμα  που  ελκύει, συγκινεί και  επηρεάζει.

Το πεδίο των παραθέσεων της αναμφίβολα εμπεριέχει  ένα ευρύ φάσμα μετατρεψιμότητας και αέναων μεταλλαγών.

Η πέννα της Ευρυδίκης Σιγαλού  αναμοχλεύει το ανθρώπινο γίγνεσθαι  και ιδεώδες εμφορούμενη από την αντίθεση και τη λύση.

Χωρίς ρευστότητα στο αποτέλεσμα και με αναλώσιμες παρεμβολές αγγίζει την εξαΰλωση. Η υπερβατική αφαίρεση που χρησιμοποιεί  δημιουργεί μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα άκρως μεταφυσική που συνδέεται άμεσα με το υπερρεαλιστικό στοιχείο ενώ αποκρούει την ρεαλιστική αντικειμενική εικόνα αποβλέποντας στην  ιδιότυπη  στάση.

 

Μεταποιώντας  το τυχαίο και το απροσδόκητο εντρυφά στη σφαίρα της υπέρβασης και ενατενίζει με βούληση ότι υπερακοντίζει τη συμπαντική νομοτέλεια, με την προσθήκη των  κατάλληλων  υλικών που είναι λιτά  και στοιχειοθετούν εκλεκτικές συνθέσεις, συλλήψεις που εκκολάπτονται από συνειδησιακά χαρακτηριστικά.

Προσεγγίζει  την αναμόρφωση και την  έλκυση του εικονιστικού υφολογικού ιδεολογήματος, στις τάξεις του οποίου  εντάσσεται.

Ο χώρος της  με ομοιογένεια  και ακρίβεια επιμερίζεται, διαρθρωτικά και μινιμαλιστικά σε επίπεδα καθώς ισορροπεί με αδρότητα πάνω σε μια συγκεκριμένη τροχιά πορείας.

Εμβόλιμα οι οπτικές προσλαμβάνουσες της παρεπιδημούν και συνυπάρχουν σε ενσωματωμένες χωρονομικές δυναμικές καταβολές.

 Λεόντιος Πετμεζάς

Ιστορικός Τέχνης

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Designed and Hosted by Smartcomputer.gr