Η… απογείωση της Ελλάδας μέσω Ευρώ και η οικονομική κατάρρευση!  

Αν το έτος 2001 αποτέλεσε μια σημαδιακή σεζόν για την παγκόσμια αγορά, σίγουρα, μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια χρονιά ορόσημο για τη χώρα μας… Η ένταξη της Ελλάδας στο διεθνές νόμισμα του Ευρώ έμοιαζε, τότε, με μια διαδικασία, η οποία θα επέτρεπε, απότομα, στο κράτος μας να λειτουργήσει σε ευρωπαϊκά πρότυπα, προσφέροντας τη δυνατότητα σε κάθε Έλληνα πολίτη να διαχειριστεί τεράστια χρηματικά ποσά…

Η χορήγηση δανείων σχεδόν σε κάθε ημεδαπό άτομο, το οποίο διέμενε, τότε, στη χώρα μας, μετέτρεψε, άμεσα, τον Έλληνα πολίτη σε «πιλότο της ελληνικής οικονομίας», με απώτερο σκοπό την συναλλαγή χρήματος σε κάθε…αεροδρόμιο στο οποίο στάθμευε, προσωρινά, το δικό του «αεροπλάνο»…

Μ’ αυτό τον τρόπο, ο κάθε ένας απ’ εμάς είχε, επί σειρά ετών, την ευχέρεια να εισπράττει και να ξοδεύει πακτωλό χρημάτων, να… απογειώνεται και να… προσγειώνεται, ανώμαλα, όπως και να επιστρέφει όποτε θέλει στον δικό του οικονομικό αεροδιάδρομο…

 

 

Η συγκεκριμένη διαδικασία τηρήθηκε, εν τέλει, με ευλάβεια από πλήθος Ελλήνων πολιτών, με δύο, όμως, σημαντικά χαρακτηριστικά… Το πρώτο σχετίζεται με το ότι τα χρηματικά ποσά τα οποία δαπανούνταν σε κάθε προορισμό ήταν πολλαπλάσια απ’ αυτά τα οποία, νωρίτερα, είχαν εισπραχθεί και το δεύτερο αφορά την άγνοια του γεγονότος πως τα εισπραχθέντα χρήματα ήταν δανεικά και όχι ποσά τα οποία άνηκαν στον δικαιούχο…

Τα δύο παραπάνω στοιχεία οδήγησαν, σε λίγα έτη, τον «πιλότο της οικονομίας» σε περισσότερες ανώμαλες προσγειώσεις απ’ ότι απογειώσεις του «αεροπλάνου», ενώ, δυστυχώς, δεν έλειψαν τα φαινόμενα συντριβής του συγκεκριμένου μεταφορικού μέσου, ύστερα από μια σειρά παταγωδών αποτυχιών στον τομέα της οικονομικής διαχείρισης…

Το ερώτημα, λοιπόν, που εύλογα μπορεί να υποβάλλει κάποιος, στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι άλλο από το ποιος ευθύνεται γι’ αυτή την… αεροπορική κατάρρευση... Ο φορέας που έθεσε τον Έλληνα πολίτη στη θέση του «πιλότου» ή ο «πιλότος», ο οποίος φρόντιζε, σχεδόν πάντα, να ρίχνει το «αεροπλάνο» στα «κενά αέρος»; Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα είναι διπλή, αφού η ευθύνη βαραίνει και τις δύο πλευρές για διαφορετικούς, όμως, λόγους.

 

Οι εκάστοτε κυβερνώντας της χώρας μας  θεωρούνται υπεύθυνοι για το οικονομικό «κραχ», όχι επειδή δάνειζαν, άνευ όρων, σημαντικά χρηματικά ποσά στον λαό, αλλά γιατί φρόντιζαν, συνεχώς, να προβάλλουν τη διαδικασία της δανειοδότησης σαν το πιο απαραίτητο προϊόν για τον άνθρωπο που χωρίς αυτό δε θα έχει νόημα η ζωή του! Συνάμα, τα κυβερνητικά στελέχη σε συνεργασία πάντα με τους αρμόδιους φορείς του τραπεζικού συστήματος απαξίωναν, ολοένα, τα ωφέλιμα αγαθά για κάθε πολίτη (εκπαίδευση, παιδεία και άλλα είδη πρώτης ανάγκης) μέσω της συνεχούς διαφήμισης επουσιωδών προϊόντων ή αντικειμένων δευτερεύουσας σημασίας για κάθε άτομο. Συνεπώς, η χορήγηση τρομακτικών ποσών δανείων για την αγορά ακινήτων μεγάλης αξίας, για την απόκτηση οχημάτων σε υψηλές τιμές και για τη διασκέδαση του κόσμου σε ιδιαίτερα νησιά (Μύκονος, Σαντορίνη κ.α), ήταν μια απαραίτητη διαδικασία για την κοινωνική καταξίωση του πολίτη, ενώ η άρνηση για κάτι τέτοιο μετέτρεπε, αίφνης, αυτόν σε παρακατιανό, οπισθοδρομικό και άτομο παλαιών αρχών!

 

 

Αν η ευθύνη των πολιτικών στελεχών για την πρόκληση του σκοτεινού οικονομικού τούνελ είναι διπλή, η ευθύνη των Ελλήνων πολιτών για την οικονομική καταστροφή της χώρας είναι, αναμφίβολα, πολλαπλάσια… Οι έννοιες της αφέλειας, της πλεονεξίας και της έλλειψης γνώσης για την εφαρμογή σωστών επενδύσεων στη χώρα μας είναι αυτές οι οποίες συνθέτουν τα κομμάτια του πλούσιου «παζλ», το οποίο οδήγησε τους ίδιους στη χρεοκοπία, αναγκάζοντας τους, μάλιστα, να προβούν στην παραδοχή της προσωπικής τους οικονομικής καταστροφής…

Παράλληλα, λοιπόν, με τη δύση του έτους 2017, ο πάλαι ποτέ νοικοκύρης και οικονομικά ευκατάστατος Έλληνας έχει καταφέρει να αντικαταστήσει τη ρευστότητα του χρήματος με  μια σειρά ειδών (πιστωτικές κάρτες, ακίνητα, οχήματα) και άλλων περιττών δραστηριοτήτων (πολυτελής διασκέδαση, υπερβολική κατανάλωση ποτών, τσιγάρων κ.τ.λ), αδυνατώντας, συνάμα, να εξασφαλίσει ακόμα και τη διαβίωση του στον κοινωνικό χώρο… Είναι προφανές, λοιπόν, πως η διαχείριση και η διακίνηση του χρήματος είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, ενώ η υπερβολική διακίνηση και η κακή διαχείριση αυτού είναι ένα φαινόμενο κακό, αλλά, δυστυχώς, ελληνικό!

 

 

Απ’ όλα αυτά, προκύπτει η ανάγκη της λήψης σημαντικών έως ιστορικών αποφάσεων για την ανατροπή της τωρινής κατάστασης στη χώρα μας, με το ερώτημα «ποιος θα πάρει την ευθύνη» να μένει, ακόμα, αναπάντητο… Προσωπικά, δεν έχω καταλήξει στο πρόσωπο, το οποίο είναι κατάλληλο για να δώσει τη λύση για την αποκατάσταση της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο δεν κρύβω πως θεωρώ τις απόψεις του Βασίλη Λεβέντη ως τις πιο ορθές για κάτι τέτοιο.

 

 

Εκτιμώ πως ο Πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων βλέπει την πραγματικότητα με πιο κοντινή ματιά από τους υπόλοιπους ηγέτες των εκάστοτε κομμάτων και αυτό πιστοποιείται από μερικές εκ’ των κορυφαίων απόψεων του! "Η ύπαρξη ομοψυχίας",«η μείωση των μισθών των πολιτικών», «η κατάργηση των βουλευτικών αποζημιώσεων», «η στήριξη της παιδείας», «η κατάργηση των συντάξεων στις πολύ πλούσιες οικογένειες», όπως και «η μείωση σχεδόν όλων των φορολογικών συντελεστών», συνθέτουν τις προτάσεις του Μεσσήνιου Πολιτικού, οι οποίες αφενός είναι εφαρμόσιμες και αφετέρου διατηρούν την Ελλάδα στο Ευρώ! Στο νόμισμα, δηλαδή, στο οποίο χρειάζεται να παραμείνει η χώρα, προκειμένου να αποπληρωθούν πιο εύκολα τα διακρατικά και ιδιωτικά της χρέη προς τρίτους, αλλά και να μπορεί να δανείζεται με χαμηλότερα επιτόκια από ξένες τράπεζες.

 

 

 

Designed and Hosted by Smartcomputer.gr